Menselijk lijden bestaat grotendeels uit weerstand. Als je die weg kan halen, dan wordt alles lichter. Problemen verdwijnen niet, maar de duur van het lijden wordt korter. En de intensiteit ervan daalt. Uitstel gedrag is een voorbeeld van een gewoonte die grotendeels bestaat uit weerstand.
Jaren geleden heb ik iemand ontmoet in Thailand, die zijn gouden regel met mij heeft gedeeld. Een regel die je in kan zetten om uit deze weerstand te stappen. Namelijk, de 1-2-3 regel. Het werkt als volgt: je past de regel toe op elke situatie waarin je iets moet gaan doen, maar je opmerkt in weerstand te zitten. Allereerst is het belangrijk om te kijken of er op dat moment de mogelijkheid is om daadwerkelijk datgene te gaan doen. Is die er? Dan zet je de regel in. Je telt simpelweg tot 3, and you go do it!! De afspraak is dat zodra je begint met tellen, er geen weg terug is. Je creëert hiermee kortsluiting op de weerstand. Alles wat er daarvoor in je hoofd rond ging, de mentale blokkade, zet je figuurlijk op stil. En dan ga je het gewoon doen. Simpel, maar effectief.
Voor mij heeft deze regel veel veranderd. Het begon toen ik tijdens mijn reis bovenaan een waterval stond en niet durfde te springen. Ik stond al minuten enorm te treuzelen, toen de regel mij werd ingefluisterd. Want, je wilt springen toch? En je staat ook al op de juiste plek. Ik ontnam mezelf alleen maar tijd en aanwezigheid door vast te blijven zitten in deze mentale treuzel-modus. Dit werd uiteindelijk echt een AHA moment, gezien ik me besefte hoe veel tijd ik kon verdoen in deze weerstand. Tijd die kostbaar is en ik liever gebruik om aanwezig te zijn in de wereld en te ervaren. Zo ben ik de regel vaker gaan toepassen. Nu is mijn huis schoner, zijn de financiën meer op orde, vertrek ik naar huis van een feestje wanneer ik er klaar mee ben, en hoef ik ook minder te haasten voor afspraken. De regel geeft me daarmee vooral rust. Omdat ik beter weet waar ik aan toe ben. En ik niet meer rond blijf gaan in de eindeloze vicieuze cirkels van schuldgevoel, teleurstelling en zelfafwijzing. Waardoor mijn stemming door de dag heen ook veel stabieler is.
Tuurlijk gebeurt het nog wel eens, dat je in uitstelgedrag blijft hangen. De weerstand te groot is en deze volledig het roer overneemt. Je kan je af vragen of de weerstand wellicht een functie heeft voor jou. En deze gaan onderzoeken. Maar soms zijn gewoonten simpelweg te sterk geïntegreerd in je systeem. Oude patronen zullen helaas nooit ineens verdwijnen. Dat is niet erg, zo werken onze hersenen nou eenmaal. De banen die zijn gelegd, die zullen blijven. Wel kan je je best doen om nieuwe patronen te beoefenen en deze over tijd meer aandacht te geven. Dan zullen deze nieuwe banen uiteindelijk sterker worden, dan die van de oude patronen. Wees je daarom vooral bewust van het proces wat je in gang hebt gezet, en geef het de tijd. Op het moment dat je gaat voelen wat voor goeds het je doet om uit de weerstand te kunnen stappen, zal het steeds makkelijker worden om de regel toe te passen. Zo werkt ons brein dan ook weer.